Alıntı etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Alıntı etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Ne gözümü alabildim, ne göze alabildim....

0 yorum



Hani bazen insan birini yanında tutmayı bilmez,
ama onun yokluğunu da istemez.

Kaybetmeyi göze alamaz,
ama kazanmak için mücadele etmez.

Bağlanmaya cesaret edemez,
ama ondan tamamen kopmayı da beceremez.

Ne sevilmekten vazgeçer, ne sevmeyi bilir..

Hani çok sonra zaman geçer de kaybeder ya,
İşte o zaman dökülür dudaklardan, itiraf edercesine:

Ne gözümü alabildim, ne göze alabildim....

CAN DÜNDAR

Bazen AŞk Gİder Yada Sİz GİttİĞİnİ Sanirsiniz

0 yorum


Bazen aşk gider...
Ve hayat da gider onun pesinden...
Terk edildiğin yerde öylece kala kalırsın…
Bir sabah uyanırsın ki gözünü açtığın ömür senin ömrün değildir...
Aynada tek parça görünen bedenin, aslında lime limedir...
Nefes diye içine çektiğin ciğerlerinde parçalanmış aşkının cam kırıklarıdır...
Her sabah ölmeyip neden uyandığına lanet edersin...

Kraliçenin Pireleri / Tarık Tufan

34 yorum


“Şimdi bulabildiğim tüm soru cümlelerini üst üste yığıp, bulabildiğim en merhametli cevabın dizlerine yaslamak istiyorum başımı. Bulabildiğim en müşfik cümlenin önünde bir an olsun düşünmeksizin iyiden iyiye bitik, yorgun vücudumu yere bırakmak istiyorum. Uzanmak ve hangi günahtan kalma olduğunu kestiremediğim acıların yorgunluğunu bir parça olsun üzerimden atmak istiyorum. Uyumalıyım.”

Söylenmemiş son sözümsün....

0 yorum


Bir gün bir sevda çalar kapınızı... şaşırırsınız, beklemiyorsunuzdur... bu güne kadar gelen sevgilere hep misafir olarak bakmışsınızdır... ancak, bu sevgi aşktan öte olarak yerini alır gözlerinizden kalbinize!!!
İkilemlere düşersiniz...
Kıskançlık nedir bilmezken farkına varmadan öğrenirsiniz!!!


Ben. Hep ben. Varım.

0 yorum


Ben. Hep ben. Varım. Konuşmak, ötesinde bağırmak. Bir karanlıkta cesaret edip görünmeyen duvarı, ardından anahtarı bulmak sonra yakmak lambayı. Dönüp geriye odadakilere gülümsemek ve onları elektrik ampule ulaşmadan dışarı çıkarmak. Kendi yaptığını, kendin kullanmak ve sana yardım etmeyenleri yok etmek. –(Zor değil aslında. Egoları, serbest bıraktıktan sonra yaşama devam etmek)-
İşte ütopyam bu. Diğerlerinden uzak olduğu kadar yakın, bir o kadar sıcak. İnsanın benliğini yaşaması, bunu yapmacık olmayan-doğal tavırlarla diğer insanlara kabul ettirmesi aslında yıllardır aranan mutluluğun anahtarıdır. Bu anahtar tek bir kişinin uğraşıyla bulunup çıkarılmayacağı gibi milyarlarca insanın aynı yolda ilerleyip bu görüşü yozlaştırmasıyla daha da sırlanır.
…
Ego her zaman bir tabu olmuştur. Dillerin söyleyemediği, kulaklarınsa duyamadığı bir tabu…Hatta egoist, ego düşkünü, vb. kelimeler yüze vurulan ağır tokatlar olmaya başlamıştır. Tabi ki size göre.
Tarihi süreçte egolarını arka plana bırakıp başkalarını hatta olmayan varlıkları ön plana alanlar yok olmaya mahkum olmuş hatta muhtaç olmuştur.
Klişe örneklerin ötesinde bu yok oluşlarda ego ve gücün kullanılması hem modern çağın öncesinde hem de modern çağda canlı olarak karşımızda durmaktadır.
Geçmişte güçsüzleri ezmeyip, yaşatarak yaşayan bir devlet söyler misiniz şimdi var olan. Pazar yarışlarında güçlenerek büyüyen kapital güçler zamanında küçük balıkları yemediler mi?
…
Aslında hedef hep en yukarısı, zirvenin zirvesi olmalı. Bu yolda ezmekten korkmamalıyız. Gerekirse dökülen kanlardan zevk almalıyız. Çünkü doğru olan yalnız bize fayda sağlayandır (Pragmatizm). Pragmatist düşünce yapısıyla oluşan yapılar hep olduğu gibi sarsıntılar geçirse de, kendi başına yaptığı revizyonlarla sonsuzluğu tatmaktadır.
…
Aynı zamanda ahlaki kuralların içinde, bir sigara bağımlısı gibi nefes almaktan başka ne yapabilirsiniz ki? Derin derin havayı mı solumayı bekliyorsunuz? Peki o ahlaki değerlerinizle yükselmeyi nasıl isteyebiliyorsunuz? Bu haksız kazanç sağlamaktan farksız değil ki…
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Toplam Sayfa Görüntüleme Sayısı